Ik heet Lucy Barton

Elizabeth Strout kreeg voor haar roman ‘Olive Kitteridge’ o.a. de Pulitzer Prize 2009. Zij schrijft over Amerikaanse vrouwen die het leven moeten aanvaarden met het verlies dat ermee gepaard gaat. Lucy Barton, een schrijfster die in een New Yorks ziekenhuis herstelt van een operatie, krijgt bezoek van haar moeder. Door hun gesprekken over vroeger en via Lucy’s herinneringen krijgt de lezer een vermoeden waarom Lucy haar familie is ontvlucht en schrijfster is geworden. Ook over haar mislukte huwelijk krijgt de lezer geen expliciete uitleg: het zijn details die een huwelijksdrama verraden. Met enkele personen krijgt Lucy een klik. Met een schrijfster die Lucy de raad geeft in een verhaal nooit iemand in bescherming te nemen. Met de arts die haar extra aandacht geeft tijdens haar opname. En met een homoseksuele buurman die Lucy bezweert om hard te zijn als zij schrijver wil worden. Dit ingehouden geschreven vrouwenleven vindt zijn kracht in het vele dat wordt verzwegen. De lezer gaat voelen hoe meedogenloos het leven heeft uitgepakt en hoe heilzaam het effect is van het mededogen.